Als werker in de gezondheidszorg wordt je voortdurend geconfronteerd met het lichaam van patiënten.Die confrontatie brengt onomkoombaar onze eigen lichamelijkheid ter sprake en wat daar bij hoort, lichamelijke klachten, ziekte en dood.Wat echter het lichaam is is een vraag die door zijn vanzelfsprekendheid vrijwel nooit gesteld wordt en wordt door velen ervaren als een open deur intrappen.Het aan de orde stellen van vanzelfsprekendheden heeft echter in de geschiedenis van de mens steeds een vernieuwende functie gehad.Het lijkt daarom de moeite waard die vraag opnieuw aan de orde te stellen om ons een nieuwe invalshoek te verschaffen, die ons werk kan verdiepen.

Standpunten t.o.v. het lichaam
Hoe wij ons lichaam ervaren hangt voor een belangrijk deel af van de verhouding die we tot ons lichaam hebben.Ga je tegenover je lichaam staan dan ervaar je je lichaam anders dan wanneer je er mee samenvalt.Deze tweevoudige houding t.o.v. het lichaam geeft een geheel andere opvatting van lichamelijkheid weer.Een opvatting die we kunnen karakteriseren als het

“Objectieve versus het subjectieve lichaam”
Het feit dat we de koptitel het objectieve versus het subjectieve lichaam genoemd hebben, zoals dat in de rechtspraak gebruikelijk is geeft al aan dat de situatie t.a.v. ons onderwerp in onze cultuur de aard van een controverse heeft. Deze controverse komt hierop neer dat uitsluitend datgene wat ofwel uiterlijk waarneembaar dan wel met instrumenten meetbaar is als lichamelijk aan te merken valt. Die observaties aan het lichaam die deze karakteristiek niet hebben zijn niet serieus te nemen. Dit is de karakteristiek van wat we noemen het objectieve lichaam. Innerlijke gewaarwordingen en belevingen zijn subjectief en worden veelal niet serieus genomen. Dit heeft tot consequentie dat men in de medische wetenschap het verhaal van de patiënt minder van waarde acht dan de objectief te constateren verschijnselen.
Wat we ons lichaam noemen is op het eerste gezicht zeer duidelijk. Niettemin is het antwoord op deze vraag minder duidelijk dan je op het eerste gezicht zou verwachten. Het antwoord op die vraag hangt nl. af van de soort vraag die we stellen aan het lichaam. Zo is een foto van iemand een ander antwoord op de vraag naar zijn/haar lichamelijkheid dan een röntgenfoto of thermografie. Niettemin verschilt deze vraag aan het lichaam niet wezenlijk van de vraag die iemand stelt door met zijn handen rondom het lichaam te voelen naar energie. De vraag is even rechtmatig, het antwoord echter een geheel andere.

Ons lichaam functioneert het beste als we ons daarmee niet bemoeien en als ons lichaam goed functioneert dan ervaren we het ook niet. Sterker nog als we ons lichaam ervaren, op enigerlei wijze, dan is er iets loos.Op simpele wijze wordt ons dat duidelijk als we honger, dorst of vermoeidheid ervaren. Hier nu zien we het belang van een participerende houding t.o.v. ons lichaam. Voor een opponerende strategie is het voldoende tekorten aan te vullen.We zouden b.v. astronautenvoedsel kunnen eten of vitaminetabletten. Om efficiëntieredenen is een vitamine C tablet verre te prefereren boven een sinasappel. Waarom eet je die sinasappel dan toch? Om dezelfde reden zou je kunnen zeggen dat als je wilt weten hoe het met je familie gaat een e-mailtje voldoende is. Waarom wil je je familie dan bezoeken? Een algemene conclusie is dat de participerende houding naar je lichaam een rijkere ervaring oplevert die in geval het positief is tot genieten leidt. We moeten echter ook zeggen dat de participerende houding t.o.v.ons lichaam ons ook de pijn laat voelen. Het leidt m.a.w. ook tot lijden.

Contact met ons lichaam betekent ook dicht bij datgene zijn dat we het onderbewuste noemen. Vaak “weet “ons lichaam eerder dan wij dat er in een situatie iets niet in orde is en reageert daarop met veranderingen die we gewaar kunnen worden, mits we contact hebben met ons lichaam.